Weltschmerz

Ik ben getrouwd, met een man, die mij nog dagelijks kan verwonderen. Als je het mij vraagt is hij de mooiste mens op deze aardkloot. Maar hé, tegen eenieder die zegt ‘mijn schatje ook’ zeg ik: helemaal waar, het is je van harte gegund. 🙂

Wij zijn tegenpolen, hij en ik.  Ik ben een denker/voeler, hij is een denker/doener.

Hij is een strijder, die idealen omzet in daden, en dat ook in de strijd om het bestaan weet in te voegen. Met hoge bergen en diepe dalen als gevolg. Die hoge bergen, daar hebben we allebei niet zoveel mee. Die zijn vooral leuk om te delen. Die diepe dalen zijn een les. Om fris en fruitig opnieuw te beginnen en te kijken hoe je het nog beter kunt doen.

Wij hebben twee kinderen. Twee tegenpolen.

Het zijn mooie mensen. Ik ben er blij mee dat wij dat aan de wereld hebben mogen schenken.

Beide kinderen kampen met weltschmerz.

Weltschmerz, letterlijk wereldpijn, is een uit de Duitse taal afkomstig woord dat voor het eerst als zodanig werd gebruikt door de Duitse schrijver Jean Paul Richter. Het verwoordt het gevoel van diepe droefheid en als pijnlijk ervaren melancholie ten gevolge van verdriet, ontstaan door de onvolmaaktheid van de wereld

De oudste, onze dochter, is een strijdster, die is vastbesloten op de een of andere manier bij te dragen, aan deze malle wereld. Ze is een schoonheid. Ik zie mensen zich omdraaien om haar na te staren. Zij ziet het niet. Zij is gefocust. Op maar één ding; waar kan ik mijn stempel drukken. Het kan anders en het moet anders.

De jongste, onze zoon, is anders. Op hem heeft het een verlammende werking, met alle ellende van dien. De wereld ligt in puin. Hij ziet alleen maar gekken om zich heen, op jacht naar geld, om wat? Om er twee weken per jaar even uit te mogen ontsnappen.

Ik zit hier, te typen. En ik weet het eerlijk gezegd niet zo goed. Wie is er sterker?

Diegene die de strijd blijft strijden.

Of

Diegene die de strijd staakt, en gewoon die pijn gaat zitten voelen.

Ik weet het gewoonweg niet. Ik zie hun discussie met elkaar. Ik zie hoe zij probeert om hem naar het strijdersvak te krijgen. ‘Kom’, zegt zij, ‘dit is de realiteit, en dat en dat kunnen we ermee’. En ik zie zijn worsteling, hij snapt haar heus wel. Maar hij is niet overtuigd van de zinvolheid van die strijd. Die realiteit is te pijnlijk, denk ik.

Ik weet niet wie er knapper of sterker is, degene die de strijd aangaat of degene die het aandurft om de pijn te gaan zitten voelen. Wat ik wel weet is dat ik uitgespeeld ben op dit terrein. Ik kan ze niet meer beschermen. Ik voel de pijn van de wereld en de nog sterkere pijn van het moeder zijn.

Het enige wat ik nog kan is beide steunen in hun ding. En volhouden dat ieders ding even waardevol is en er mag zijn.

De tijd zal het leren. Maar ik heb zomaar het gekke gevoel dat beide ideeën van even groot belang zijn.

In onze hoop voor de toekomst.

Advertenties

17 gedachtes over “Weltschmerz

  1. Prachtig, Eclect, jij én jouw twee kinderen ❤ Ik denk dat je het goed ziet. Beiden vervullen hun taak in het geheel, en beide intenties zijn in evenredige mate nodig. Hun opdracht is in hun beleving helder en duidelijk. En jij bent als moeder grandioos ❤
    Lieve groet, Annemieke

    Liked by 1 persoon

  2. Mijn inziens komt weltschmerz voort uit het onbewust weten over een toestand van onverdeeldheid. Strijden is het opvoeren van verdeeldheid, strijdloosheid is het terugverlangen naar die toestand van onverdeeldheid.

    Wel leuk om te lezen dat hier een woord voor bestaat. Het is een teken dat je kinderen gevoelig en intuïtief zijn.

    Liked by 3 people

    1. Zo had ik het nog niet gezien.
      Een onbewust weten van onverdeeldheid.
      Mooi.

      Sja, gevoelig en intuïtief.
      Je probeert wat maatschappelijk bewustzijn aan hun rugzakje toe te voegen.
      Niet geweten dat het een molensteen kon worden.

      Like

  3. Goed beschreven!
    Een van de wijsheden die een tante mij heeft bijgebracht in een periode dat zij door omstandigheden practisch mijn pleegmoeder was, luidde ten afscheid:
    —Verdedig niet alleen het Goede mijn jongen, maar bestrijdt vooral het Kwade”. —
    Een prachtige aansporing, die ik jaren boven mijn bed heb gehangen maar die ik niet heb kunnen opvolgen Mijn waardering dus voor jouw dochter die dat wél doet, gelukkig ben ik niet melancholisch ingesteld maar realistisch, vind het gewoon te moeilijk om de wereld te verbeteren.

    Ik hou van citaten, denk dat het hiernavolgende van toepássing is. Zou het graag in twee kolommen willen ordenen; Bij voorbaar excuses voor een eventuele herhaling:

    Geef mij nog vijf minuten
    voor het woord dat ik niet sprak;
    waardoor ik in een mensenhart
    misschien iets kostbaars brak.

    Geef mij nog vijf minuten
    voor een lach, spontaan en blij,
    waardoor ik warmte breng
    en sfeer in mensen rondom mij.

    Geef mij nog vijf minuten
    voor wat ik niet heb gedaan;
    ofschoon u vele kansen gaf
    die ik voorbij liet gaan.

    Geef mij nog vijf minuten
    voor de brief die ik niet schreef;
    waardoor er in een mensenhart
    een koude leegte bleef.

    Geef mij nog vijf minuten
    voor een traan die ik niet liet;
    zo bleef een ander eenzaam
    en alleen met zijn verdriet.

    Geef mij nog tien minuten.
    misschien dat het wat wordt.
    Ach Heer, geef mij een heel leven,
    minuten zijn zo kort.
    .-

    Liked by 2 people

  4. Hoi Petra,

    Wat een mooi artikel. Hierdoor ben ik wel dingen gaan herkennen, ik kon er alleen nooit een naam aan geven. Als kind leed ik ook al onder het onrecht wat anderen, en naderhand mijzelf, is aangedaan, of dat nu ging om Afrikaanse slaven, Inheemse Amerikanen, vrouwenrechten, ‘heksenvervolgingen’ of wat dan ook. Naderhand heb ik als homo geleden onder 33 jaar homohaat. Gek hè, dat bij meeste van dit soort dingen de schuld ligt bij patriarchale heteroseksuele theologen? Oorlog, martelingen, onderdrukkingen, marginalisatie, verkettering, verkrachting, mishandeling, alles heeft men gerechtvaardigd met het grote boek in de hand.
    Daar leed ik onder daar lijd ik nog steeds onder en met mij velen. Ik ben geïnspireerd er zelf een weblog over te schrijven en ik zal verwijzen naar jouw artikel. Het was echt een eye opener. Heel veel wijsheid toegewenst bij het opvoeden van je kinderen. Het moet voor hen zwaar zijn.

    Liked by 1 persoon

  5. @Eclect,
    Wat een schitterend beschrijving; ‘verhaal‘ vind ik een onjuiste typering want dat doet je woorden tekort. Het mooie is bovendien dat ik me helemaal herken in jouw jongste zoon want die omstandigheden heb ik in mijn jeugd ook doorgemaakt, maar dan met als handicap dat ik de oudste was en dat mijn opvolgende 2 zussen veel sneller dan ik (op school). En wat ik ook heel prettig vind om te lezen is dat jouw band met je man zo harmonisch klinkt, want bij mij zo binnenkomt. Een gezegend gezinnetje kortom.

    Maar wat jouw zoon betreft: die *het een verlammende werking, met alle ellende van dien. De wereld ligt in puin. Hij ziet alleen maar gekken om zich heen, op jacht naar geld, om wat? Om er twee weken per jaar even uit te mogen ontsnappen* ken ik dus ook uit eigen ervaring. Het heeft mij dus heel veel tijd gekost om mij aan deze wereld aan te passen (eigenlijk pas sinds mijn pensioen) en nadat mij dat was gelukt, ben ik ook volledig voor mijzelf gegaan en durf ik waar dan ook mijn eigen geluid (bij) te laten horen. (Zoals jullie hier ook gemerkt hebben, maar die achtergrond was jullie onbekend).

    Die verlammende werking heeft mij dus achteraf heel veel goeds gedaan omdat ik anders nooit zo bij mezelf was gekomen. Ik durf je dus te garanderen dat het volledig goed komt met je zoon omdat ik diezelfde weg heb doorlopen en uiteindelijk trots ben dat ik ets heb bereikt; zonder mijn zussen zou altijd de slaaf van deze maatschappij zijn gebleven, die ik mij sinds mijn ‘braafheid’ tijdens de opvoeding was geworden. Ik ben nu geworden tot de ‘systembuster’ tot ergernis van velen, maar dat is in mijn gevoel een teken van succes.

    *En ik – dus jij – weet het eerlijk gezegd niet zo goed. Wie is er sterker?*, kan ik me ook heel goed voorstellen.
    * Diegene die de strijd blijft strijden. Of Diegene die de strijd staakt, en gewoon die pijn gaat zitten voelen.* Logische vragen voor een moeder, in jouw geval. Ik kan je mijn antwoord vanuit eigen ondervinding geven: geen antwoorden zoeken, want die komen vanzelf als de tijd zich aandient en dus ‘alles op zijn eigen tijd’. Alleen waarnemen en schakel je eigen denken uit, want dat werkt belemmerd op je intuïtie. Het komt dus allemaal goed. Het vertrouwen in je zelf en het zou heel goed kunnen zijn dat *ik weet het eerlijk gezegd niet zo goed* heel verstandig is omdat je het ook niet kunt weten! Succes!

    Liked by 2 people

    1. @ascentie
      Dank je voor je lieve woorden!
      Dat zijn van die dingen. Mentaal weet je het wel. Geen antwoorden zoeken. De tijd etc.
      In de praktijk gaat het er wervelend aan toe.

      Ik moet er tussenin gaan staan. Zélf balans vinden en bieden.
      Het goede voorbeeld geven.
      Nee, ik ben uitge-opvoed. Ze zijn volwassen. Ze moeten hun eigen pad lopen.
      Ja, maar ik kan wel een beetje houvast bieden toch.
      Welke kant moet die houvast op dan?
      Advies?
      Hoe weet ik nou of ik het juiste advies geef.
      Ik rommel zelf ook maar zo’n end aan.
      Geen advies dan maar.
      Doe je ding.
      Of toch maar liever…
      ???

      Liked by 1 persoon

      1. Lieve Petra,
        Omdat ze volwassen zijn kun je mijns inziens alleen maar houvast bieden door er te ‘zijn’. Anders niet, je blijft immers hun moeder en dat is afdoende.
        Ga dus niet zoeken naar welke kant dat moet uitgaan, want dat is hun eigen zaak en keuze. Maar volg je intuïtie, want dat is in dit geval de bron van je eigen wijsheid.
        Ook wat dat betreft geldt voor elk advies: luister naar je eigen hart en intuïtie. Dan zit je altijd goed. Inderdaad een soort ‘ik rommel zelf ook maar zo’n eind aan’, want dat is in concreto je intuïtie volgen. En tot slot: Doe je EIGEN ding, want daarvoor ben je op aarde. Je doet het goed en daar is dus niets mis aan. Ga gewoon door met je eigen leven, want dat is de juiste weg.

        Like

  6. Lieve Petra,
    *Ik weet niet wie er knapper of sterker is, degene die de strijd aangaat of degene die het aandurft om de pijn te gaan zitten voelen.* Vergat ik nog te schrijven: allebei goed en allebei noodzakelijk. Schitterend als beide factoren in één mensenleven samenkomen. Namasté.

    Liked by 3 people

  7. Krachtig van jullie allemaal,

    en weet je, vanuit verlamming ontstaat wijsheid, vanuit wijdheid ontstaat kracht, vanuit kracht ontstaat moed, moed om te doen wat je kan doen!

    ik ben zelf ook een strijder, en heb de verlamming zeker ook aangevoeld, geef ze 5 minuten…

    met jullie ‘aardse bodem’ – goed evenwicht als koppel en kinderen, gaan er wonderlijke sterke kinderen straks de wereld in.

    leren en beleven met de juiste ondersteuning is een formule om wereldse kinderen in de wereld ‘neer te zetten’.

    mooie blog, hele sensitieve blog ook ! heerlijk !

    Liked by 2 people

  8. Mooi geschreven dit Petra! Het lastige van de melancholicus is juist dat hij de ander begrijpt, maar niet weet wat er het nut van is en hoe hij zelf die strijdlust kan verkrijgen. Denk inderdaad ook dat beiden elkaar nodig hebben, als yin en yang. De realist en de idealist, de denker en de doener. We’ll see waar onze verknipte wereld ons brengt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s